Vijfde bericht uit het redactielokaal

Dom en (niet) blond

En nu  eindelijk Zuster Zita van Zaal 7.

Is het niet altijd en overal hetzelfde liedje? Het werk hier bevalt me best, alleen het plafond is hier niet van gewoon maar van pantserglas. Zeg ik als enige vrouw op de redactie. Kijk maar: de kerels hebben allemaal al op het podium gestaan, maar kleine ik heeft dat nog niet klaargespeeld.

O jazeker, ze doen heel aardig tegen me, ook baas Henk, wanneer hij me tenminste niet glazig aankijkt. Maar ik hoor hen denken: het blijft al met al toch slechts een dom blondje.

Maar nu moeten jullie tegen-de-muur-pissers (1 Samuel 25,22) eens aandachtig luisteren: ik ben wel dom maar niet blond. Jesses, ik bedoel natuurlijk: wel blond maar niet dom. Ik heb een tik meegekregen van een vroegere werkgever, die berucht was om zijn versprekingen. Eens feliciteerde hij tijdens een receptie zijn koninklijk onderscheiden adjunct met de woorden: 'Toen dit nieuws bekend werd, waren velen verrast en weinigen verheugd. O pardon, ik wilde natuurlijk zeggen: waren weinigen verheugd en velen verrast.' 

Vierde bericht uit het redactielokaal

Multalulli en de jonge honden

Multalulli dringt zich naar voren en onthult het volgende.

Ik voel mij aan mijn stand verplicht mijn eerste optreden te benutten om de algemene ontwikkeling van de jonge honden Zuster Zita van Zaal 7 en Spuit 11op te krikken. De studenten noemden vroeger, toen zij nog Latijn spraken, een bachanaal als dat op de verjaardag van baas Henk 'non inter paucula pocula', ' te midden van niet weinig bekers'. Dat 'paucula' is eigenlijk Laag-Latijn, maar ach... zo'n geestigheidje moet kunnen.

Ik ben in de klassieke talen doorkneed, omdat ik een jaar of zes heb doorgeleerd voor pater. Maar voordat allerlei achterklap over mij wordt rondgestrooid: ik heb met die studie gekapt, omdat ik liever gebloemde jurken zag dan de strenge togen van de zwartrokken. 'Honi soit qui mal y pense...'

Derde bericht uit het redactielokaal

Zoolganger Zoltan is de pedalen kwijt

Zoolganger Zoltan maakt zich meester van de microfoon en dicteert het volgende.

Zaterdag moet in Syrie dus een soortement staakthetvuren van kracht worden. Zal het standhouden? Menigeen is skeptisch. Ik ook. Ik ben wat dat ongelukkige land betreft onderhand de pedalen kwijt. Talrijke groepen en subgroepen moorden elkaar 'fris-vrolijk' uit (waarbij ook vrouwen en peuters als welkome schietschijven dienst doen) en reduceren prachtige antieke steden tot maanlandschappen. Op de treurbuis zie je zwaarbesnorde, gemeen uit hun smoel kijkende zogenaamde krijgsheren die weggelopen lijken uit een spannend jongensboek van vroeger, waar zij waren voorzien van het onderschrift 'Een roverhoofdman'. Rusland, de Verenigde Staten en hun bondgenoten lijken elkaar alvast even te proberen, om niet voor Jan met de korte achternaam te staan, indien straks de knikker bedekt raakt met een zeer dikke laag uitwerpselen. En dan die gladjanus van een Assad!

Ik dacht: laat ik mijn kapper D. eens vragen hoe nu eigenlijk de vork aan de steel zit. Hij is Syrier en christen en heeft zijn land met echtgenote en drie opgroeiende kinderen een jaar of acht geleden moeten ontvluchten. Hoewel hij een broek draagt met het laagste kruis van Midden-Nederland, weet hij van aanpakken. Hij heeft even voor een Nederlandse baas gewerkt, doch al ras hier in het centrum een eigen salon geopend en die loopt als een trein. In een aangename buitenwijk heeft hij een comfortabele vijfkamerwoning gekocht. Zijn eega werkt in een verzorgingstehuis, de kinderen doen het goed op de middelbare school. D. kerkt in de rk parochie, waar zijn jongste zoon en zijn dochter optreden als misdienaar, respectievelijk misdienette.

De moedertaal van D. is Arabisch, zijn liturgische taal Aramees, de taal ook van Jezus van Nazareth, zijn Nederlands echter stelt nog steeds geen moer voor. Wij begrijpen van elkaars conversatie pak weg zo'n 10 procent. Toen ik hem vroeg hoe het nu eigenlijk zat met zijn vaderland, stak hij een daverend betoog af, waarvan ik met zekerheid slechts dit heb verstaan: 'Assad moet blijven. Anders wordt Syrie dezelfde ellende als Libie'.

Tweede bericht uit het redactielokaaal

Zuster Zita van Zaal 7 wordt handtastelijk

Het woord is aan Spuit 11.
Baas Henk mag dan niet gans de plank misslaan, wanneer hij vertelt dat ik me graag te buiten ga aan grappen en grollen, als het op speuren en rechercheren aankomt, ga ik voor niemand opzij. Zo had ik ontdekt dat baas Henk heden jarig is en dit feit (dat hij zelf gaarne onder de korenmaat had gehouden) heb ik bij den aanvang van onze dagelijkse arbeid de collega's in het oor gefluisterd.

Trommels en trompetten! Tegen de koffiepauze trok Zuster Zita van Zaal 7 zich terug op het gemak en toen zij na een minuut of tien weer opdook, bleek zij haar slobbertrui, spijkerbroek met gaten op de knieschijven en nikes te hebben vervangen door een hyperkort lederen broekje, een doorkijkbloes en bloedrode dijlaarzen met naaldhakken. De Happy Hooker was er een missiezuster bij! Zij besloop baas Henk van achteren, een doordringend gesis loslatende. Hij draaide zich om als door een serpent belaagd en sloeg zijn handen voor zijn gulp. Zij had het echter niet op zijn kroonjuwelen gemunt. Met een vloeiende bweging stroopte zij zijn stropdas af, met een vlot riedeltje als van pianopedagoog Czerny maakte zij de knoopjes van zijn overhemd los, een lichte ruk aan het juchtlederen builtje en ziedaar: triomfantelijk hield zij de sleutel van het drankenkabinet omhoog, terwijl wij uit volle borst het 'Lang zal-ie leven' zongen. Baas Henk besloot zich niet te laten kennen en schonk de rest van den uchtend royaal in van de milieuvriendelijk gestookte en overgehaalde geestrijke dranken.

Eerste bericht uit het redactielokaal

Hier gebeurt het allemaal...

Achter de zware eikenhouten deur met het bordje 'Henk zijn handel' betreden we het redactielokaal. Het is gezellig doch milieuvriendelijk verwarmd. Het opvallendste meubelstuk is een drankenbar van mahonie, die ruimschoots is voorzien van peperdure doch milieuvriendelijk gestookte dranken, waarvan baas Henk echter de sleutel in een juchtlederen zakje op zijn blote bast draagt tegen overvallen.

In dit lokaal ploeteren vier zwaar onderbetaalde doch onveranderlijk geestdriftige redacteuren, aan wie het beslist niet te zien is dat zij als romanschrijvers jammerlijk zijn mislukt. Maar wat een zin hebben zij in het leveren van commentaar op het dagelijkse nieuws! Neem de 55-jarige die onder het pseudoniem 'Zoolganger Zoltan' de politiek en aanverwante onzin onder de loep neemt. Zijn collega van midden 20 houdt zich uitsluitend onledig met loltrappen, maar het is zo'n enfant terrible op wie je niet kwaad kunt worden; als schot voor de boeg moet hij echter tekenen als 'Spuit 11'. Dan is daar die complete stofjas, 60 lentes, die het letterkundig front in  de smiezen houdt en, nademaal hij zich voor de lolligste thuis houdt, als pseudoniem 'Multalulli' heeft geadopteerd. Om niet voor een 'mannelijk chauvinistisch varken' te worden versleten, wijd ik slechts luttele woorden aan de jonge vrouw (pseudoniem: 'Zuster Zita van Zaal 7') die alle gebeurtenissen op de voet volgt en op dezelve een vrouwelijk licht doet schijnen; als regelrechte vamp is zij bij Henk zijn handel dubbel onmisbaar.

Baas Henk