Negende bericht uit het redactielokaal

Zoolganger Zoltan zevenvoudig

Spuit 11 bakt ze weer bruin.

Onuitstaanbaar, die blaaskaak van een Zoolganger Zoltan! Paradeert in ons midden als een reu met zeven penissen. 

Wat is het geval? Nauwelijks had hij zijn analyse over het Haags politiek bedrijf geplaatst of de NOS meldde dat nu twee andere kamerleden van de PvdA de ban over Samson als lijsttrekker hadden uitgesproken. Zoolganger Zoltan: 'Het staat nu wel vast dat in ons centrum van de macht de stem van deze jongen wordt gehoord.' 

Achtste bericht uit het redactielokaal

Te klein? Te groot!

De volgende politieke analyse komt uiteraard uit de koker van Zoolganger Zoltan.

De scherpzinnige journalist en schrijver Gilbert Keith Chesterton komt de eer toe te hebben gewezen op een wijdverbreid misverstand: de burger zou politieke ontwikkelingen niet onderkennen, omdat zij te klein zijn. Het tegengestelde is volgens GKC (zoals hij wel genoemd werd) het geval: ze zijn te groot. Om ze duidelijk waar te nemen, moet men flink afstand nemen en daartoe schijnen velen niet in staat.

Wie een paar stappen achterwaarts zet, ziet meteen dat op het Te Doen-lijstje van minister-president Rutte een punt voorkomt dat alle andere in grootheid en  gewichtigheid overtreft: het uitleveren van onze samenleving aan het Groot Kapitaal. Met het gevolg dat het de 'Macher' naar den vleze gaat en dat degene die moeite heeft zijn eigen broek op te houiden, een zware pijp rookt. Dat is volgens Rutte en zijn rotgenoten ook helemaal niet erg; het is normaal, het is gezond, de natuur wil het zo; de krachtige jonge vogel tiereliert dat het een lieve lust is, het oude stramme beestje met zijn trage reflexen is voor de poes.

Dat de premier duchtig de bijl kan zetten in het gebouw van onze sociale voorzieningen, dankt hij niet alleen aan zijn handigheid; hij dankt het in minstens even grote mate aan zijn natuurlijke tegenstrever, degene die voor de spreekwoordelijke 'checks and balances' moet zorgen, te weten D. Samson, en aan deze figuur heeft hij geen kind.

Wanneer Rutte met iets op de proppen komt wat een rechtgeaarde socialist beslist niet kan pruimen, keft Samson weliswaar even schel, maar dra trekt hij zijn keutel in. Wanhopig pogend zijn figuur en het prestige van de PvdA toch nog een tikkeltje overeind te houden, schiet hij dan een losse flodder af, maar het feit dat een daarvan, de luchtbrug Turkije-EU, nota bene  door zijn eigen partij onmiddellijk en meedogenloos werd getorpedeerd, bewijst hoe diep de malaise zit.

Een coryfee van de PvdA heeft al in het openbaar geopperd dat Samsom geen lijsttrekker meer mag zijn. Terstond snelden partijleden naar de dichtstbijzijnde microfoon en camera om te kraaien dat zij volledig op hun fractieleider bleven vertrouwen. Ai! Pijnlijk, pijnlijk! Het is in Den Haag een ijzeren wet: indien je als politicus onder vuur komt te liggen en je partijvrienden het luidkeels voor je opnemen, doe je er verstandig aan snel bij de Praxis of de Gamma de nodige verhuisdozen aan te schaffen.

Zevende bericht uit het redactielokaal

De maagd en de ploegscharen

Zuster Zita van Zaal 7 kan verpletterend uit de hoek komen, getuige haar volgende relaas.

Collega Multalulli is, zoals hij zelf heeft onthuld, een gesjeesde pater. Zou het daaraan te wijten zijn dat hij een brandende belangstelling koestert voor mijn geslachtsleven? Soms werpt hij me een zwoele blik toe met de woorden: 'Zoals die Franse hofdame zei: ''Toujours coucher, toujours accoucher, Altijd maar bijslaap, altijd maar bevallen''. Of zoals zij een onervaren gravinnetje aanried: ''Geef de markies nu zijn zin maar. Het kost ons vrouwen zo weinig en het verschaft de mannen zo'n plezier''.'

Vanochtend gooide Multalulli het over een andere boeg. 'Het zal jou als vrijdenker niets zeggen, maar het is vandaag het feest van de Heilige Cunegondes van Luxemburg, de gemalin van de latere keizer Heinrich II. Zij is namelijk overleden op een 3e maart, 1033 of 1039. Zij is de patrones van het door haar gestichte aartsbisdom Bamberg en wordt aangeroepen door slachtoffers van laster, door kinderen en door zwangere vrouwen. Zelf hebben zij en haar gemaal geen kinderen op de wereld gezet; de legende wil dat zij de gelofte hadden gedaan ook als gehuwden kuis te leven. Zij heeft er de eer der altaren aan overgehouden.'

Ik zei: 'Collega, ik voel je vingertje. Maar ik heb ook even rondgeneusd op het internet. De keizerin wilde een twijfelaar van haar maagdelijkheid overtuigen door over twaalf gloeiendhete ploegscharen te springen. Dus wat moet je doen? Installeer in je achtertuintje een dozijn roodgloeiende ploegijzers en dan kom ik er overheen huppelen.' 

Zesde bericht uit het redactielokaal

De grootmeester van het fileermes

Multalulli doet een duit in het voor hem genaaide zakje.

Zelfs degenen die vrezen van de zenuwpees Marcel Proust hoorndol te worden, geven toe dat hij een grootmeester van het fileermes was. In 'L'ombre des jeunes filles en fleurs' voert hij episodisch een zekere Octave ten tonele, een rijkeluiszoontje dat zich uitsluitend onledig houdt met het uitgeven van vaders franken. In het casino van de badplaats wint hij alle danswedstrijden (boston, tango) en hij kan met het grootste gemak een prima partij uit de 'kuuroordencoterie' trouwen, maar daar heeft hij (voorlopig?) geen oren naar.
Proust: 'Hij kon nooit 'zomaar niksen', hoewel hij overigens in het geheel niets uitvoerde. En aangezien het volledig gebrek aan activiteit uiteindelijk dezelfde uitwerking heeft als overdreven arbeid, niet alleen op moreel gebied doch ook in het leven van het lichaam en zijn spieren, had het complete intellectuele vacuum dat schuilging achter een peinzend voorhoofd, Octave tenslotte opgezadeld, ondanks zijn kalm uiterlijk, met vruchtenloos jeukende aanzetten tot denken, die hem 's avonds beletten slaap te vatten, zoals het lot kan zijn van een overwerkte wijsgeer.'

Vijfde bericht uit het redactielokaal

Dom en (niet) blond

En nu  eindelijk Zuster Zita van Zaal 7.

Is het niet altijd en overal hetzelfde liedje? Het werk hier bevalt me best, alleen het plafond is hier niet van gewoon maar van pantserglas. Zeg ik als enige vrouw op de redactie. Kijk maar: de kerels hebben allemaal al op het podium gestaan, maar kleine ik heeft dat nog niet klaargespeeld.

O jazeker, ze doen heel aardig tegen me, ook baas Henk, wanneer hij me tenminste niet glazig aankijkt. Maar ik hoor hen denken: het blijft al met al toch slechts een dom blondje.

Maar nu moeten jullie tegen-de-muur-pissers (1 Samuel 25,22) eens aandachtig luisteren: ik ben wel dom maar niet blond. Jesses, ik bedoel natuurlijk: wel blond maar niet dom. Ik heb een tik meegekregen van een vroegere werkgever, die berucht was om zijn versprekingen. Eens feliciteerde hij tijdens een receptie zijn koninklijk onderscheiden adjunct met de woorden: 'Toen dit nieuws bekend werd, waren velen verrast en weinigen verheugd. O pardon, ik wilde natuurlijk zeggen: waren weinigen verheugd en velen verrast.' 

Vierde bericht uit het redactielokaal

Multalulli en de jonge honden

Multalulli dringt zich naar voren en onthult het volgende.

Ik voel mij aan mijn stand verplicht mijn eerste optreden te benutten om de algemene ontwikkeling van de jonge honden Zuster Zita van Zaal 7 en Spuit 11op te krikken. De studenten noemden vroeger, toen zij nog Latijn spraken, een bachanaal als dat op de verjaardag van baas Henk 'non inter paucula pocula', ' te midden van niet weinig bekers'. Dat 'paucula' is eigenlijk Laag-Latijn, maar ach... zo'n geestigheidje moet kunnen.

Ik ben in de klassieke talen doorkneed, omdat ik een jaar of zes heb doorgeleerd voor pater. Maar voordat allerlei achterklap over mij wordt rondgestrooid: ik heb met die studie gekapt, omdat ik liever gebloemde jurken zag dan de strenge togen van de zwartrokken. 'Honi soit qui mal y pense...'

Derde bericht uit het redactielokaal

Zoolganger Zoltan is de pedalen kwijt

Zoolganger Zoltan maakt zich meester van de microfoon en dicteert het volgende.

Zaterdag moet in Syrie dus een soortement staakthetvuren van kracht worden. Zal het standhouden? Menigeen is skeptisch. Ik ook. Ik ben wat dat ongelukkige land betreft onderhand de pedalen kwijt. Talrijke groepen en subgroepen moorden elkaar 'fris-vrolijk' uit (waarbij ook vrouwen en peuters als welkome schietschijven dienst doen) en reduceren prachtige antieke steden tot maanlandschappen. Op de treurbuis zie je zwaarbesnorde, gemeen uit hun smoel kijkende zogenaamde krijgsheren die weggelopen lijken uit een spannend jongensboek van vroeger, waar zij waren voorzien van het onderschrift 'Een roverhoofdman'. Rusland, de Verenigde Staten en hun bondgenoten lijken elkaar alvast even te proberen, om niet voor Jan met de korte achternaam te staan, indien straks de knikker bedekt raakt met een zeer dikke laag uitwerpselen. En dan die gladjanus van een Assad!

Ik dacht: laat ik mijn kapper D. eens vragen hoe nu eigenlijk de vork aan de steel zit. Hij is Syrier en christen en heeft zijn land met echtgenote en drie opgroeiende kinderen een jaar of acht geleden moeten ontvluchten. Hoewel hij een broek draagt met het laagste kruis van Midden-Nederland, weet hij van aanpakken. Hij heeft even voor een Nederlandse baas gewerkt, doch al ras hier in het centrum een eigen salon geopend en die loopt als een trein. In een aangename buitenwijk heeft hij een comfortabele vijfkamerwoning gekocht. Zijn eega werkt in een verzorgingstehuis, de kinderen doen het goed op de middelbare school. D. kerkt in de rk parochie, waar zijn jongste zoon en zijn dochter optreden als misdienaar, respectievelijk misdienette.

De moedertaal van D. is Arabisch, zijn liturgische taal Aramees, de taal ook van Jezus van Nazareth, zijn Nederlands echter stelt nog steeds geen moer voor. Wij begrijpen van elkaars conversatie pak weg zo'n 10 procent. Toen ik hem vroeg hoe het nu eigenlijk zat met zijn vaderland, stak hij een daverend betoog af, waarvan ik met zekerheid slechts dit heb verstaan: 'Assad moet blijven. Anders wordt Syrie dezelfde ellende als Libie'.